la grêle et les furoncles.

Lectio XXVI – Liber Exodus, 9

Dixit autem Dominus ad Moysen: “Ingredere ad pharaonem et loquere ad eum: Haec dicit Dominus, Deus Hebraeorum: Dimitte populum meum, ut sacrificet mihi.
Quod si adhuc renuis et retines eos,
ecce manus Domini erit super possessionem tuam in agris, super equos et asinos et camelos et boves et oves, pestis valde gravis;
et distinguet Dominus inter possessiones Israel et possessiones Aegyptiorum, ut nihil omnino pereat ex his, quae pertinent ad filios Israel.
Constituitque Dominus tempus dicens: Cras faciet Dominus verbum istud in terra”.
Fecit ergo Dominus verbum hoc altera die, mortuaque sunt omnia animantia Aegyptiorum; de animalibus vero filiorum Israel nihil omnino periit.
Et misit pharao ad videndum; nec erat quidquam mortuum de his, quae possidebat Israel. Ingravatumque est cor pharaonis, et non dimisit populum.
Et dixit Dominus ad Moysen et Aaron: “Tollite plenas manus cineris de camino, et spargat illum Moyses in caelum coram pharaone;
sitque pulvis super omnem terram Aegypti; erunt enim in hominibus et iumentis ulcera et vesicae turgentes in universa terra Aegypti”.
Tuleruntque cinerem de camino et steterunt coram pharaone, et sparsit illum Moyses in caelum; factaque sunt ulcera vesicarum turgentium in hominibus et iumentis.
Nec poterant malefici stare coram Moyse propter ulcera, quae in illis erant et in omni terra Aegypti.
Induravitque Dominus cor pharaonis, et non audivit eos, sicut locutus est Dominus ad Moysen.
Dixitque Dominus ad Moysen: “Mane consurge et sta coram pharaone et dices ad eum: Haec dicit Dominus, Deus Hebraeorum: Dimitte populum meum, ut sacrificet mihi;
quia in hac vice mittam omnes plagas meas super cor tuum et super servos tuos et super populum tuum, ut scias quod non sit similis mei in omni terra.
Nunc enim extendens manum si percussissem te et populum tuum peste, perisses de terra.
Idcirco autem servavi te, ut ostendam in te fortitudinem meam, et narretur nomen meum in omni terra.
Adhuc retines populum meum et non vis dimittere eum?
En pluam cras, hac ipsa hora, grandinem multam nimis, qualis non fuit in Aegypto a die, qua fundata est, usque in praesens tempus.
Mitte ergo iam nunc et congrega iumenta tua et omnia, quae habes in agro; homines enim et iumenta universa, quae inventa fuerint foris nec congregata de agris, cadet super ea grando, et morientur”.
Qui timuit verbum Domini de servis pharaonis, fecit confugere servos suos et iumenta in domos;
qui autem neglexit sermonem Domini, dimisit servos suos et iumenta in agris.
Et dixit Dominus ad Moysen: “Extende manum tuam in caelum, ut fiat grando in universa terra Aegypti super homines et super iumenta et super omnem herbam agri in terra Aegypti”.
Extenditque Moyses virgam in caelum, et Dominus dedit tonitrua et grandinem ac discurrentia fulgura super terram; pluitque Dominus grandinem super terram Aegypti.
Et grando et ignis immixta pariter ferebantur; tantaeque fuit magnitudinis, quanta ante numquam apparuit in universa terra Aegypti, ex quo gens illa condita est.
Et percussit grando in omni terra Aegypti cuncta, quae fuerunt in agris, ab homine usque ad iumentum; cunctamque herbam agri percussit grando et omne lignum regionis confregit.
Tantum in terra Gessen (1), ubi erant filii Israel, grando non cecidit.
Misitque pharao et vocavit Moysen et Aaron dicens ad eos: “Nunc peccavi; Dominus iustus, ego et populus meus rei.
Orate Dominum, ut desinant tonitrua Dei et grando, et dimittam vos, et nequaquam hic ultra manebitis”.
Ait Moyses: “Cum egressus fuero de urbe, extendam palmas meas ad Dominum; et cessabunt tonitrua, et grando non erit, ut scias quia Domini est terra.
Novi autem quod et tu et servi tui necdum timeatis Dominum Deum”.
Linum ergo et hordeum laesum est, eo quod hordeum iam spicas et linum iam folliculos germinaret;
triticum autem et Linum non sunt laesa, quia serotina erant.
Egressusque Moyses a pharaone ex urbe tetendit manus ad Dominum; et cessaverunt tonitrua et grando, nec ultra effundebatur pluvia super terram.
Videns autem pharao quod cessasset pluvia et grando et tonitrua, auxit peccatum;
et ingravatum est cor eius et servorum illius et induratum nimis; nec dimisit filios Israel, sicut dixerat Dominus per manum Moysi.

Vocabula difficiliora

renuo, -ere, verbe — refuser
retineo, -ere, verbe — retenir, empêcher de partir
pereo, -ire, verbe — périr, disparaître
cinis, -eris, m. — cendre
camīnus, -i, m. — four, fourneau
spargo, -ere, verbe — répandre, disperser
ulcus, -eris, n. — ulcère, plaie
vesica, -ae, f. — bulle, cloque
turgeo, -ere, verbe — enfler, être gonflé
vicis, -is, f. — tour, occasion, fois
plaga, -ae, f. — coup, fléau, plaie
percutio, -ere, verbe — frapper, atteindre, châtier
pestis, -is, f. — peste, fléau, épidémie
pluo, -ere, verbe — pleuvoir, faire pleuvoir
grando, -inis, f. — grêle
discurro, -ere, verbe — courir de tous côtés, jaillir
fulgur, -uris, n. — éclair, foudre
confringo, -ere, verbe — briser, fracasser
necdum, adv. — pas encore
linum, -i, n. — lin (plante textile)
hordeum, -i, n. — orge
laedo, -ere, verbe — blesser, endommager
spica, -ae, f. — épi
triticum, -i, n. — blé
far, farris, n. — épeautre, blé ancien
serotinus, -a, -um, adj. — tardif, de fin de saison
augeo, -ere, verbe — augmenter, aggraver

Notae

Gessen
Gessen est la région fertile du delta oriental du Nil où habite le peuple d’Israël en Égypte (Gn 47,6).