Lectio XX – 1 Regum, 19

Élie dans le désert.

Lectio XX – 1 Regum, 19

  1. Nuntiavit autem Achab Iezabel omnia, quae fecerat Elias, et quomodo occidisset universos prophetas gladio.
  2. Misitque Iezabel nuntium ad Eliam dicens: “Haec mihi faciant dii et haec addant (1), nisi hac hora cras posuero animam tuam sicut animam unius ex illis”.
  3. Timuit ergo Elias et surgens abiit, ut animam suam salvaret, venitque in Bersabee Iudae et dimisit ibi puerum suum.
  4. Et perrexit in desertum via unius diei; cumque venisset et sederet subter unam iuniperum, petivit animae suae, ut moreretur, et ait: “Sufficit mihi, Domine! Tolle animam meam; neque enim melior sum quam patres mei”.
  5. Proiecitque se et obdormivit in umbra iuniperi; et ecce angelus tetigit eum et dixit illi: “Surge, comede!”.
  6. Respexit, et ecce ad caput suum subcinericius panis et vas aquae; comedit ergo et bibit et rursum obdormivit.
  7. Reversusque est angelus Domini secundo et tetigit eum dixitque illi: “Surge, comede! Grandis enim tibi restat via”.
  8. Qui, cum surrexisset, comedit et bibit et ambulavit in fortitudine cibi illius quadraginta diebus et quadraginta noctibus usque ad montem Dei Horeb.
  9. Cumque venisset illuc, mansit in spelunca. Et ecce sermo Domini ad eum dixitque illi: “Quid hic agis, Elia?”.
  10. At ille respondit: “Zelo zelatus sum pro Domino, Deo exercituum, quia dereliquerunt pactum tuum filii Israel, altaria tua destruxerunt et prophetas tuos occiderunt gladio; et derelictus sum ego solus, et quaerunt animam meam, ut auferant eam”.
  11. Et ait ei: “Egredere et sta in monte coram Domino”. Et ecce Dominus transit, et ventus grandis et fortis subvertens montes et conterens petras ante Dominum; non in vento Dominus. Et post ventum, commotio; non in commotione Dominus.
  12. Et post commotionem, ignis; non in igne Dominus. Et post ignem, sibilus aurae tenuis.
  13. Quod cum audisset Elias, operuit vultum suum pallio et egressus stetit in ostio speluncae; et ecce vox ad eum dicens: “Quid agis hic, Elia?”.
  14. Et ille respondit: “Zelo zelatus sum pro Domino, Deo exercituum, quia dereliquerunt pactum tuum filii Israel, altaria tua destruxerunt et prophetas tuos occiderunt gladio; et derelictus sum ego solus, et quaerunt animam meam, ut auferant eam”.
  15. Et ait Dominus ad eum: “Vade et revertere in viam tuam per desertum in Damascum. Cumque perveneris, unges Hazael regem super Syriam;
  16. et Iehu filium Namsi unges regem super Israel; Eliseum autem filium Saphat, qui est de Abelmehula, unges prophetam pro te.
  17. Et erit: quicumque fugerit gladium Hazael, occidet eum Iehu; et, qui fugerit gladium Iehu, interficiet eum Eliseus.
  18. Et relinquam mihi in Israel septem milia: universorum genua, quae non sunt incurvata ante Baal, et omne osculatum est eum.”
  19. Profectus ergo inde repperit Eliseum filium Saphat arantem duodecim iugis boum; et ipse cum duodecimo erat. Cumque venisset Elias ad eum, misit pallium suum super illum,
  20. qui statim, relictis bobus, cucurrit post Eliam et ait: “Osculer, oro, patrem meum et matrem meam, et sic sequar te”. Dixitque ei: “Vade et revertere; quid enim feci tibi?”.
  21. Reversus autem ab eo tulit par boum et mactavit illud et in iugo boum coxit carnes et dedit populo, et comederunt. Consurgensque abiit et secutus est Eliam et ministrabat ei.

Vocabula difficiliora

addo, -ere, verbe — ajouter
pono, -ere, verbe — placer, poser, établir
iuniperus, -i, m. — genévrier
sufficio, -ere, verbe — suffire, être suffisant
respicio, -ere, verbe — regarder en arrière, considérer
subcinericius, -a, -um, adj. — cuit sous la cendre
cibus, -i, m. — nourriture
zelus, -i, m. — zèle, ardeur jalouse
zelo, -are, verbe — avoir du zèle, être jaloux pour
aufero, -ferre, verbe — enlever, ôter
subverto, -ere, verbe — renverser, bouleverser
contero, -ere, verbe — briser, réduire en morceaux
petra, -ae, f. — rocher
commotio, -onis, f. — tremblement, agitation; ici tremblement de terre
sibilus, -i, m. — souffle, murmure (sifflement doux)
aura, -ae, f. — brise, souffle d’air
tenuis, -e, adj. — subtil, léger, ténu
vultus, -us, m. — visage
pallium, -i, n. — manteau, vêtement d’extérieur
ungo, -ere, verbe — oindre, consacrer
genu, -us, n. — genou
osculor, -ari, verbe déponent — embrasser
proficiscor, -i, verbe déponent — partir, s’en aller
reperio, -ire, verbe — trouver, découvrir
aro, -are, verbe — labourer
iugum, -i, n. — attelage, paire (de bœufs)
osculor, -ari, verbe déponent — embrasser
par, paris, adj. — paire, couple
macto, -are, verbe — immoler, sacrifier
coquo, -ere, verbe — cuire
caro, -nis, f. — chair, viande

Notae

(1) Haec mihi faciant dii et haec addant
Formule de serment conditionnel fréquente dans l’Ancien Testament : le locuteur invoque sur lui-même une malédiction implicite (« que les dieux me fassent ceci et davantage encore ») s’il ne réalise pas ce qu’il affirme. Même tournure en Ruth 1,17.